Charakterystyka materiałów Jak czytać, interpretować, rozumieć.

Przy zakupie tkanin często spotykamy się z charakterystyką produktu. Pojawiają się tam przeróżne opisy, stwierdzenia, cyferki, oznaczenia. Na poszczególnych przykładach postaramy się przybliżyć ich znaczenia oraz wyjaśnić na czym polegają poszczególne badania.

Odporność na ścieranie (ISO 12947-1/12947-2):

Test Martindale'a

Tkanina podlegająca badaniu jest umieszczana pomiędzy krążki materiałowe lub z papieru ściernego, gdzie używa się do tarcia po testowanym materiale ze stałym naciskiem. W zależności od tego jak wytrzymały musi być materiał, poddawany jest różnym rodzajom ścierania przez wiele godzin a nawet dni. Wytrzymałość /na ścieranie/ określa się cyklach w skali Martindala (zgodnie z PN-EN ISO 12947-2:2000/). Tkaniny o wytrzymałości powyżej 50 tyś. cykli Martindala są tkaninami o wysokiej wytrzymałości na ścieranie, powyżej 100 tyś. cykli są tkaninami o bardzo wysokiej wytrzymałości na ścierania.

Odporność na pilling (ISO 12945-2):

Pilling jest to tworzenie się na powierzchni tkaniny lub dzianiny małych, w kształcie kulek, pęczków – znanych jako supełki – szczególnie z syntetycznych, zwykle poliestrowych włókien, powstają z przędz mających dużą zawartość tych włókien; tworzone przez zwijanie i wiązanie wystających włókien na powierzchni materiału. Są różne sposoby redukowania pilingu, takie jak wybór odpowiedniego włókna poliestrowego lub zastosowanie anty-pillingowego wykończenia.

Stopień podatności na pilling określa się wg normy PN-EN ISO 12945-2 w skali 1-5, gdzie 5 oznacza maksymalną odporność.

Zasada wyznaczania odporności nitek w tkaninie na przesunięcie w szwie zgodnie z metodą stałego obciążenia polega na rozciąganiu na maszynie wytrzymałościowej próbek roboczych ze szwem siłą uzależnioną od typu tkaniny. Wyznaczana jest wielkość prześwitu , który powstał w tkaninie pod wpływem stosowanej siły.

W skali 1-5, gdzie 5 jest najwyższą notą.

Wytrzymałość na rozciąganie (ISO 13934-1)

Metoda ta jest stosowana w badaniach wyrobów włókienniczych (tkanin). Możliwe jest użycie opisanej metody do prób umożliwiających wyznaczenie właściwości mechanicznych materiałów wytwarzanych z zastosowaniem innych technologii produkcyjnych. Nie praktykuje się prowadzenia badań w próbie rozciągania materiałów wykonanych z tkanin z włókien sztucznych, geowłókniny, włókniny, tkanin powlekanych, tekstyliów, tkaniny szklanej i tkanin wykonanych z włókien węglowych lub taśm przędzy z poliolefinowych włókien. Metodyka określa procedurę badań umożliwiającą wyznaczenie maksymalnej siły w próbie typu „grab” w warunkach atmosferycznych lub w stanie zwilżonym.

Wytrzymałość na rozdzieranie (ISO 13937-3):

Wyznaczenie siły rozdzierania tkanin możliwe jest przez wykonanie próby pojedynczego rozdzierania. Metoda ta określa procedurę badawczą znaną jako test skrzydełek. Próbki wycinane są z materiału uzyskując kształt dwóch skrzydełek, za które mocowana jest do uchwytów pod odpowiednim kątem do kierunku włókien wątku. Pod wpływem działającej siły próbka jest rozdzierana. Wartość siły rejestrowana jest od momentu propagacji pojedynczego rozdarcia przygotowanego na próbce zgodnie z wymaganiami normy.

Odporność wybarwień na tarcie (EN ISO 105-X12)

Podano metodę badania odporności wybarwień wyrobów włókienniczych, łącznie z włókienniczymi pokryciami podłogowymi i innymi wyrobami runowymi, na tarcie i zabrudzenie innych materiałów. Metodę stosuje się do rozłożonych włókienniczych pokryć podłogowych lub do wyciętej próbki i nitek. Wykonuje się dwa badania - jedno z zastosowaniem suchej i drugie z zastosowaniem mokrej tkaniny trącej.

Odporność wybarwień na światło (EN ISO 105-B02)

Tekstylia. Badania odporności wybarwień.

Część B02: Odporność wybarwień na działanie światła sztucznego: Test płowienia w świetle łukowej lampy ksenonowej.

Podaje się pięć metod naświetlania próbek i niebieskich wzorców wełnianych oraz warunki naświetlania w aparacie z łukową lampą ksenonową chłodzoną wodą lub powietrzem. Opisano metody badania, ustala się wymiary próbek i wzorców oraz ocenia się odporności na światło sztuczne w 8-stopniowej skali do oceny zmiany barwy.

Żeby nie mieć problemu z zapamiętywaniem poszczególnych wyników badań, warto zwrócić uwagę na kategorie w jakiej dane badanie się mieści. Kategoria A jest najwyższa, tak więc tkaniny, które w większości badań posiadają taki wpis są trwałe i wytrzymałe.

 

Wyjaśnienie pojęć:

Osnowa – jeden z dwóch układów nitek tworzących tkaninę Jest to układ (od kilkudziesięciu do kilku tysięcy) nitek biegnący wzdłuż tkaniny, prostopadle do wątku.

Wątek - jest jednym z dwóch układów nitek tworzących tkaninę. Jest to układ nitek (nitki), ułożony w tkaninie poprzecznie.


 

 

Galeria Trend

Narzędzia Tapicerskie